பகுதி 2: மேற்கத்திய செவ்விசை – துவக்கங்கள்

The heavenly bodies are nothing but a continuous song for several voices (perceived by the intellect, not by the ear) – Kepler , Harmonica Mundi


சென்ற கட்டுரையின் நோக்கத்தின்படி, ராஜாவையும் நமது இசைச்சூழலையும் அணுகுவதற்குத் தேவையான இசை வரலாறுகளுக்குள் செல்வோம். முதலில் மேற்கத்திய செவ்விசை வரலாற்றில் துவங்கலாம்.

செவ்வியல் என்றாலே பழைய என்ற கண்ணோட்டம்தான் நமக்கு உண்டு.  அதே வேளையில் செவ்வியல் படைப்புகள் காலம் கடந்தும் அதன் தன்மையை இழக்காத படைப்புகளாகவும் சொல்லப்படுகின்றன. எனில் காலத்தால் மாறாத அடிப்படைகளையும் இவை கொண்டிருக்கின்றன என்பதாகிறது.

இசையைப் பொறுத்த அளவில் செவ்விசை இயக்கங்களாக அறியப்படுபவை, ஒலியின் இயற்கையை, அதன் அறிவியலை அடிப்படையாகக் கொண்டவையே. ஒலியின் அறிவியல் சார்ந்த அணுகுமுறையே அவற்றிற்கு காலத்தை வெல்லும் தன்மையை வழங்குகிறது. 

இசையின் துவக்கங்கள் உலகெங்கும்:

நமது கர்னாடக இசையில் ஏழு சுவரங்கள் (ச, ரி, க, ம, ப, த, நி)  என அனைவருக்கும் தெரியும். இது போலவே மேற்கத்திய இசையிலும் (A, B, C, D, E, F, G) என ஏழு சுவரங்கள். இதனை மேலோட்டமாகப் பார்க்கும் போதே உலகெங்கும் இசையின் அடிப்படைகள் ஒன்றாக இருப்பதாகத் தோன்றும். ஆம். ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக பல்வேறு இசைப்பண்பாடுகளாக மனிதன் இசைத்து வந்தாலும் உலகெங்கும் இசையின் அடிப்படைகள் ஒன்றே.

இசையின் துவக்கங்கள் உலகெங்கும் ஒன்றாகவே இருக்கின்றன. இசையின் துவக்கங்களை Drum stage, lyre stage என்றே இன்று இசை ஆராய்ச்சியாளர்கள் பிரிக்கிறார்கள். முதலில் மனிதன் தாளத்திலிருந்து தான் ஆரம்பித்திருக்கிறான். கைகால்களைக் கொண்டும்,கற்களைக் கொண்டும்,  கட்டைகளைக் கொண்டும் தாளமிட ஆரம்பிக்கும் மனிதன் தாளக் கருவிகளிலிருந்து தந்திக் கருவிகளுக்கு வரும் போது தான், அவனுக்கு இசையின் ஒலியியல் கைக்கூடுகிறது. அதன் பின்னணியைப் பார்க்கலாம்.

இசையின் ஒலியியல்

ஒலி என்பது ஒரு ஊடகத்தில் கடத்தப்படும் அதிர்வு, செவியை அடையும் போது உணர்வதே என்பது நமக்குத் தெரியும். ஒலியென்பதும், சுவரமென்பதும் அடிப்படையில் ஒரு frequency தான் என்பதும் நமக்குத் தெரியும். மனிதனால் 20hz முதல் 20khz frequency வரை, கேட்க முடிகிறது. எனில் ஆயிரக்கணக்கில் சுவரங்கள் இருக்க வேண்டும். இப்படி ஒரு அளவுக்கதிகமான Range மட்டும் இருந்திருந்தால் மனிதன் திணறியிருப்பான்.

இயற்கையின் அதிசயமே அது ஓரே வேளையில் ஒன்றாகவும், பலவாகவும் இருப்பதுதானே.

இயற்கையின் அதிசயமான அமைப்பில், ஒரு frequencyல் கேட்கும் ஒலியும், அந்த frequency இரட்டிப்பாகும் போது கேட்கும் ஒலியும் ஒன்றாக இருக்கிறது. உதாரணமாக A எனும் சுவரம் 440Hz frequency என்று வைத்துக்கொள்வோம், இதனை இரட்டிப்பாக்கினால் 880Hz, இதை A1 என்று குறிப்போம். இந்த A மற்றும் A1 இவை இரண்டும் இயற்கையாகவே ஒன்று போல நமக்குக் கேட்கின்றன. A1 ஒலி, A ஒலியைப் போன்றும் அதே வேளையில் அதன் பேதமாகவும் (ஒரு வண்ணத்தின் வேறு shade போல) கேட்கிறது.இந்த அற்புதம் தான் இசையின் மூலதாரம். இயற்கை இசைக்குக் கொடுக்கும் முதன்மையான விதி இதுதான். A1 என்பது octave of A என்றழைக்கப்படுகிறது.இந்த  A-A1 இடைவெளியை  அதாவது 440Hz-880Hz இடைவெளியை சுவரங்கள் பிரித்துக் கொள்கின்றன. இந்த Octave இடைவெளியை எத்தனை சுவரங்களாகப் பிரிப்பது, என்ன விகித்தில் (ratio) பிரிப்பது என்பது ஒவ்வொரு இசைப்பண்பாட்டிலும் மாறுபடுகிறது. ஆக மனிதனுக்கு கேட்கும் ஒலி சுவரங்களாகவும் அவற்றின் வெவ்வேறு octaveகளாகவும் A-A1, A1-A2, A2-A3.. பிரிக்கப்பட்டுகின்றன.  வண்ணங்கள் ஏழும், அவற்றின் வெவ்வேறு நிற பேதங்களைப் போல.

இன்று உலகெங்கும் பெரும்பாலும் ஒரு Octave இடைவெளி, 7 முழுச்சுரங்களாகவும், அதனோடு 5 அரைச்சுரங்கள் சேர்த்து மொத்தம் 12 சுரங்களாக பிரிக்கப்படுகிறது. ஒரு சுரத்திற்கும் அடுத்த சுரத்திற்கும் உள்ள இடைவெளி தூரமே ஒரு சுரத்தை முழுச்சுரமாகவும் (whole tone), அரைச்சுரமாகவும் (semi-tone) குறிக்கக் காரணம். எடுத்துக்காட்டாக 440Hz- 880Hz என்ற octave, மேற்கில் இப்படி பிரிக்கப்படுகிறது. 

A Octave
மேலுள்ள படத்தின்படி A, B,C,D,E,F,G அதாவது whitekeys -முழுச்சுரங்கள். A#(Bb), C#(Db), D#(Eb), F#(Gb), G#(Ab)  ஆகிய Black keys அரைச்சுரங்கள். 

இன்றைய காலகட்டத்தில் இப்படி frequency கணக்கில் பேசுகிறோம் சரி, ஆதி மனிதன் frequency தெரிந்தா இசையமைத்திருப்பான் என்றால் இல்லை. 

இயற்கையின் இன்னொரு அதிசயம் அது எப்போதும் நுட்பமானவற்றை எளிமையாகத் தெரிய வைக்கிறது.

Frequency is inversely proportional to length. நீளம் பாதியானால் frequency இரட்டிப்பாகிறது. எனவே ஒரு தந்தியை (string) எடுத்துக் கொண்டு அதில் பாதியாக இன்னொரு தந்தியை எடுத்து கொண்டு இரண்டையும் மீட்டினால், முதல் தந்தி கொடுக்கும் சுவரத்தின் இரட்டிப்பான octave சுவரத்தை அடுத்த தந்தி கொடுக்கிறது. ஆக மனிதன் முதலில் ஒற்றை தந்தியை மீட்டியிருப்பான். பிறகு தந்தியின் நீளங்கள் மாறும் போது வெவ்வேறு ஒலிகள் பிறந்திருப்பதை கவனித்திருப்பான். தந்தி பாதியாகும் போது அது முதல் ஒலியை ஒத்திருக்கும்.  இவ்வாறு தந்திக் கருவிகளிலிருந்து மனிதனுக்கு ஒலியின் அறிவியலும், அதன் மூலம் சுரங்களும் கைக்கூடுகிறது. எனவேதான் உலகெங்கும் பழைய இசைப்பண்பாடுகளில் lyre, lute, harp, யாழ் என தந்திக் கருவிகள் பிரதானமாகின்றன.

மேற்கத்திய இசை வரலாற்றின் காலகட்டங்கள்:

இத்தகைய தந்தி கருவிகள் மேற்கில் கிட்டத்தட்ட 3000 கி.மு முதல் வழக்கில் இருந்தமைக்கான சான்றுகள் கிடைக்கின்றன. இதிலிருந்து துவங்கும் மேற்கின் இசை வரலாற்றை கீழ்கண்ட காலகட்டங்களில் பிரிக்கலாம்.

  1. பழங்காலம் (கிரேக்க மற்றும் ரோமானிய காலம்)- கி.மு. 400 முதல் கி.பி.900 வரை
  2. மத்திய காலம் – கி.பி.900 – கி.பி.1600 
  3. பொற்காலம் – கி.பி.1600 -1900கி.பி
  4. நவீன காலம் – தற்காலம்

கிரேக்க காலம் (கி.மு. 400 -கிபி 200):

மேற்கத்திய இசையின் துவக்கங்கள் கிரேக்கத்தில் தான் ஆரம்பிக்கின்றன. பல துறைகளில் சிறந்து விளங்கிய கிரேக்கர்கள் மனிதனின் ஆதி கலைகளுள் ஒன்றான இசையிலும் சிறந்து விளங்கியதில் வியப்பில்லை. கிரேக்க அறிஞர்களின் எழுத்துக்களின் மூலம் கிரேக்க இசை இலக்கணங்களையும் இசைப்பண்பாட்டையும் இன்று தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. கிரேக்கர்கள் ஒலிகளை சுரங்களாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். சுரங்களை நுட்பமாக பிரித்திருக்கிறார்கள், வகைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

கிரேக்கத்தின் சுரமுறை genera system என்றழைக்கப்படுகிறது. இம்முறையில் கிரேக்கர்கள், முழு சுரங்கள் (whole-tones), அரைச்சுரங்கள்(Semi-tones), காற்சுரங்கள்(quarter-tones ) என்று ஒரு octaveஐ பிரிக்கின்றார்கள். இது முறையே diatonic, chromatic, enharmonic என்றழைக்கப்படுகிறது. இந்திய இசையிலும் கால் சுரங்களும், 22 ஸ்ருதிகளும் அக்காலத்தில் இருந்தன. இன்றைய காலகட்டத்தில் பெரும்பாலும் முழுச்சுரங்களும், அரைச்சுரங்களுமே வழக்கில்லிருக்கின்றன என மேலே பார்த்தோம். நம்மை விட பழங்கால மனிதன் நுட்பமான சுரங்களை உபயோகித்திருக்கிறான்.

கிரேக்கர்கள் சுரங்களுக்கு பெயர்கள் இடுகிறார்கள். இப்பெயர்கள் பெரும்பாலும் சுரங்கள் இசைக்கப்படும் தந்தியின் இடங்களை (string positions) வைத்து அமைகின்றன. உதாரணமாக nete, mese, hypate, trite எனப்படும் கிரேக்க சுரப்பெயர்கள் முறையே கீழ், நடுவில், மேல், மூன்றாவது என இச்சுரங்கள் இசைக்கப்படும் தந்தியின் இடங்களால் பெயர் பெறுகின்றன. 

கிரேக்க இசை, சுவரங்களைக் வரிசைப்படுத்தி  இவ்வரிசைகளுக்கு ‘ஏணி’ எனும் அர்த்தம் பொதிந்த scale என்ற சொல்லை வழங்குகிறது. சுரங்களை வண்ணத்தோடு ஒப்பிட்டால், scale என்பது color palette. இவ்வரிசைகளில் 5 சுவரங்கள் இருந்தால் pentatonic என்றும், 7 சுவரங்கள் இருந்தால் heptatonic என்றும் சுவர எண்ணிக்கைகளைக் கொண்டு வகைப்படுத்துகிறார்கள். இந்த சுர வரிசைகளில் Diatonic scale என்ற சுர வரிசை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அது என்ன Diatonic Scale?

Diatonic scale எனப்படும் சுரவரிசை ஐந்து முழு சுரங்களும், இரு அரைச்சுரங்களையும் கொண்ட ஏழிசை (Heptatonic) scale. அது மட்டுமல்லாமல் Diatonic scaleல் இந்த இரு அரைச்சுரங்களும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று குறைந்தபட்சம் இரு முழுச்சுரங்கள் தூரம் விலகி இருக்கின்றன (semi-tones separated by a minimum of two whole-tones).

MajorScales
C Major Diatonic Scale

அதிசயம் என்னவென்றால் இன்று ஒலியியல் பற்றிய தெளிவான புரிதலுக்குப் பிறகும், பல்வேறு ஆராய்ச்சிகளின் (சமீபத்திய music set theory உட்பட) முடிவிலும் Diatonic scale மிகச்சிறந்த சுரவரிசையாக (best possible scale) அறியப்படுகிறது . ஆனால் இது ஆதிகாலத்திலிருந்தே மனிதனால் அறியப்பட்டிருக்கிறது. இன்று மேற்கத்திய இசையின் மைய வரிசைகளான major, Minor scaleகள் அடிப்படையில் diatonic scaleகளே. இந்திய சரிகமபதநி ஏழிசையும் ஆரம்பித்திலிருந்தே இந்த அடிப்படை கொண்டதாகவே விளங்குகிறது. 

ரோமானியகாலம் – (கிபி 4 – கிபி 9):

கிரேக்க கலாச்சாரத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு ரோமானியர்களின் எழுச்சிகாலத்தில் இசையும் ரோமானியர்களிடம் தஞ்சமடைகிறது. ரோமானிய காலத்தில் கிறித்துவ மதம் பிரதானமாகிறது. கிறித்துவ மதத்தில் மடங்கள் உருவாகின்றன. மடங்களில் கடினமான வழிபாட்டு ஒழுக்கங்கள் தோன்றுகின்றன. இரவு முழுதும் தூங்காமல் விழித்திருக்க வேண்டி மடங்களில் Psalms எனும் பழைய ஏற்பாட்டின் வரிகளை இரவு முழுதும் பாடும் Chants தோன்றுகிறது. இதுவே மேற்கில் தோன்றும் முதல் இசைவடிவம்.

Holy roman empire (800 AD) காலகட்டத்தில் ஐரோப்பாவில் கிறித்துவத்தைப் பரப்ப பல்வேறு இடங்களில் மடங்கள் தோற்றுவிக்கப்படுகின்றன. அப்போது அவ்விடங்களில் உள்ள மடங்களிலும் Chant இசைக்க பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு பிற இடங்களுக்குச் சென்று பாடும் போது அந்த பாடல்களுக்கான இசை மறந்து விடாமல் இருக்க அப்பாடல்களில் எப்படி பாட வேண்டும் எனக்குறிக்கப்படுகிறது. Neumes என்று அழைக்கப்படும் இத்தகைய இசைக்குறிப்புகளே பிற்காலத்தில்  Music Notation களாக வளருகின்றன.மேற்கத்திய செவ்விசையின் முக்கிய அம்சமான இந்த Notation களின் தோற்றம் தேவையால் நிகழ்ந்த ஒன்றே. இத்தகைய இசைக்குறிப்புகள் அவை உருவாகிய காலகட்டத்தில் பெரிதாக கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. ஆனால் இக்குறிப்புகள் மேற்கத்திய இசையின் மைய தத்துவத்திற்கு வழிவகுக்கும் முக்கிய கருவியாகின்றன. இத்தகைய இசைக்குறிப்புகளின் தாக்கம் பின்வருமாறு..

1 இசை என்பது காலத்தில் நிகழ்வது. அதனை எழுதுவதன் மூலம் இசைக்கு ஒரு வெளிசார்ந்த அணுகுமுறை கிடைக்கிறது (notations spatialize the temporal music). அதாவது இசையை ஒவியத்தோடு ஒப்பிட்டால், இதுவரை ஓவியர் வரையும் போது பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு, முதல் முறையாக முழு ஓவியத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஒரு அருவக்கலையின் உருவம் காணக்கிடைக்கிறது.

2. இப்படி இசையை பார்க்கும் வாய்ப்பினால், இசைக்கான முழுமை (wholeness), என்ற மேற்கின் மைய இசைத்தத்துவம் பிறக்கிறது. இசையை ஒரு பொருளாகவும் (object), பொருளைப் போன்றே இசைக்கான தோற்றத்தை, வடிவத்தையும், முழுமையையும் நிர்ணயிக்க முடிகிறது. இதன் மூலம் தனது தனிப்பகுதிகளின் கூட்டுத்தொகையை விட அதிகமான முழுமையை இசை பெறுகிறது (wholeness greater than sum of individual parts).

3. இசையை நிகழ்த்துபவரையும், சிந்திப்பவரையும் இசைக்குறிப்பு பிரிக்கிறது. இசையை சிந்தித்து வடிவமைப்பவர் composer ஆகிறார்.

ஆனால் இவை அனைத்தும் உடனடியாக நிகழவில்லை. இத்தகைய மாற்றம் நிகழ நூற்றாண்டுகள் ஆனாலும் இதற்கான விதை 9ம் நூற்றாண்டின் ரோமானிய கால இசைக்குறிப்புகள் தான்.

மத்திய காலம் (கி.பி. 9- கி.பி. 16)

ரோமானிய காலத்தில் தேவாலய chantகள் உருவாகியதைப் பார்த்தோம். இத்தகைய வழிபாட்டுப்பாடல்களை சேர்ந்திசையாக (chorus) பாடத் துவங்குகிறார்கள். பிறகு சுவாரசியம் வேண்டி இவை வெவ்வேறு அணுகுமுறைகளில் பாடப்படுகின்றன. ஓரே Melody (பாடல்) வெவ்வேறு சுருதிகளில் முதலில் பாடப்படுகிறது. இதன் அடுத்த கட்டமாக வெவ்வேறு melodyகள் ஓரே நேரத்தில் பாடப்படுகின்றன. இது polyphony என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒற்றை melody (பாடல்)  கொண்டு பாடுவது monophony, பல melodyகள் ஒரே நேரத்தில் பாடப்படுவது polyphony.

Monophony vs polyphony

இத்தகைய ஒரு இசைவடிவம் மத்திய காலத்தின் முக்கிய இசைவடிவமாக தோன்றி வளர்கிறது. இந்த இசைவடிவமே மேற்கு பிற இசையியக்கங்களிலிருந்து விலகிச்செல்லும் புள்ளி. (1)

இதே நேரத்தில் chantகளை ஆராயும் இசை ஆராய்ச்சியாளர்கள் இவற்றின் பொதுதன்மைகளைக் கொண்டு இசைச்சட்டகங்களை உருவாக்குகிறார்கள். இவை Mode என்றழைக்கப்படுகிறது. இசைச்சுரங்களை வரிசைப்படுத்தும் சட்டகம் scale. சுர இடைவெளிகளை வரிசைப்படுத்தும் சட்டகம் mode.

மேற்கில் பக்திகாலத்திலிருந்து, மறுமலர்ச்சி காலமாக மாறத்துவங்கும் இக்காலகட்டத்தில்  இசையும் தேவாலய இசையாகவும், மதச்சார்பற்ற (secular music) இசையாகவும் பிரிந்து வளர்கிறது. 

ஆக மத்திய காலம் வரையிலான மேற்கின் இசைவராலாறு கீழ்கண்டவாறு .

WestHistory

இசையெனும் மகத்தான அறிவியல்

நாம் இன்று அறிவின் யுகத்திலிருக்கிறோம். மிகப்பெரிய அறிவியல் பாய்ச்சல்களையும், வெவ்வேறு துறைகளில் மாபெரும் வளர்ச்சிகளைக் கண்ட நவீன யுகத்திலிருக்கிறோம். ஆனால் இன்றைய காலகட்டத்திலிருந்து வரலாற்றை நோக்கும் போது கூட, பழங்கால பண்பாடுகள் மிகக்கூர்மையான, மிகவளர்ச்சியடைந்த கலை, தத்துவ, அறிவியல் பார்வைகள் கொண்டிருப்பதைக் காண்பது வியப்பே. கிரேக்க கலாச்சாரம் ஒரு மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டு என்றே சொல்லாம்.

மேற்கில் கிரேக்க கலாச்சாரத்தின் சிறப்பை அக்காலத்தின் Power of Abstraction என்கிறார்கள். இதற்கு Platoவின் ஒரு (அதீதமான) பார்வையை உதாரணமாகக் காட்டலாம். Plato வானவியல் ஆராய்ச்சிக்கு மேலே வானில் நட்சத்திரங்களை பார்ப்பதே விட அவற்றின் இயக்கத்தை கற்பனை செய்து பார்ப்பதே உயர்ந்தது என்கிறார். அதாவது புறப்பார்வையை விட அகப்பார்வையே சிறந்ததாக கருதிய காலம் அது. எனவேதான் புற உலகைத்துல்லியமாக ஆராயும் கருவிகளின்றியும் பல்வேறு துறைகளில் பண்டைய நாகரீகங்கள் சிறந்து விளங்குகின்றன.

இதன் பலனை வரலாறெங்கும் காணலாம். நம்மை விட முன்னோர்கள் பல்கலை வித்தகர்களாக விளங்குகிறார்கள். பல துறைகளில் சிறந்து விளங்கினாலும், இவையனத்துக்கும் பொதுவான ஒரு பிரபஞ்ச உண்மை உண்டு என்பதை அறிந்திருக்கிறார்கள்.

பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தை அறிந்து கொள்ள, இசை  ஒரு சோதனைக்கூடமாக Pythagoras காலத்திலிருந்தே (கிமு 6ம் நூற்றாண்டு) பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. Pythagoras, Aristotle, Ptolemy என பல கிரேக்க அறிஞர்களும் இசையை ஒரு அறிவியலாக, தத்துவப்பார்வையாக, ஆன்மீகப்பார்வையாக அணுகி இருக்கிறார்கள். 

இது மத்திய காலத்திலும் தொடர்கிறது. மத்திய காலத்தில் சில அறிஞர்கள் இசையை Queen of sciences என்று கூட கருதியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக வானவெளி ஆராய்ச்சிக்கும் இசைக்கும் ஒரு நெருங்கிய தொடர்பு தோன்றுகிறது.

வானவெளி எப்போதுமே மனிதனின் மிகப்பிடித்தமான அறிவியல் துறை. ஆதி மனிதனின் முதல் அறிவியல் துறை. வானை ஆராயும் மனிதன், கிரகங்கள் தங்கள் பாதைகளில் சுழலுபவை எனக்கண்டறிகிறான். இப்படி சுழலும் போது கிரகங்கள் தங்களின் ஊடகத்தில் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தும் என்றும், இத்தகைய அதிர்வுகள் ஒலியாக உணரமுடியும் என்றும் கருதுகிறான். இந்த ஒலிகளும் இசைச் சுரங்களைப் போன்ற அமைப்பை கொண்டிருக்கும் என்ற கருத்து மத்திய காலத்திலிருந்தது. இது மத்திய காலம் முழுதும் Music of Spheres (கோள்களின் இசை) என்றறியப்படுகிறது.

இதன் தொடர்ச்சியாகவே, நவீன அறிவியிலின் பிதாமகரான kepler(1571-1630), இசையிலிருந்தே தனது முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகளைத் தொடங்குகிறார். உலகமே ஒரு இசைதலில் அதாவது Harmonyஇல் இருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றுகிறது. எனவே இசையின் சுவரங்களை ஆராயும் அவர், இந்த சுவரங்கள், வடிவியலின் (geometric progressions) அடிப்படையில் அமைந்தவை எனக்கண்டு கொள்கிறார். இசைச்சுரங்களுக்கிடையிலான விகிதங்களைக் கணக்கிடுறார். இசையின் சுவரங்களுக்கிடையிலான விகிதங்களின் இணையாகவே கிரகங்களின் சுழற்சிப்பாதை வேகங்களின் விகிதங்களும் அமைந்திருப்பதாக நிறுவுகிறார். அவரது Laws of Planetory motions பிறக்கிறது. 

Johannes_Kepler

இதன் நீட்சியாகவே copernicus கண்டறிந்த static universe, kepler மூலமாக dynamic and Harmonic universe ஆகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. Kepler முடிவுகளை Newton தனது Gravitational laws ஆராய்ச்சியின் மூலம் தொடர்கிறார். நவீன அறிவியல் துவங்குகிறது. ஆக இசையின் இடம் மனிதனின் அறிவியலில் மகத்தானது. கலையும், தத்துவமும், அறிவியிலும் ஒன்றிணைந்தியங்கிய பொற்காலம் அது. அதன் சான்று (கடைசி?) kepler. எனவேதான் kepler அறிவியல் துறையிலும், இசையிலும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறார். அறிவியல் மட்டுமன்றி kepler கண்டறிந்த இசை சார்ந்த பார்வைகளும் முக்கியமானவையே. இவற்றைப் பின்னர் பார்ப்போம்.

இசையின் அறிவியலைக் கண்டறிந்த kepler, இசையெனும் கலை கடவுளின் படைப்பிற்கு நிகரானதாகவும் இசைக் கலைஞர்களை கடவுளின் படைப்பினை ‘திரும்பச் செய்யும்’ மனிதர்களாகக் கருதினார். பிரபஞ்ச இசைவின் மாதிரியை இசை திருப்பிச் செய்வதாகக் கருதினார்.

மத்திய கால polyphonic இசை குறித்து Kepler –  Man, imitating his Creator, has at last found a method of singing in harmony என்கிறார் 

kepler கேட்க விரும்பிய ஒரு இசையினைத் தந்த கலைஞன், அவர் காலத்திற்குப் பிறகு மேற்கில் உதிக்கிறார். அவர் மூலமாக மேற்கத்திய இசை தனது பொற்காலங்களுக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறது.


குறிப்புகள்:

(1) Polyphonic இசையின் சான்றாக, 12ம் நூற்றாண்டிலிருந்து இன்று வரை அதிசயமாக கடந்து வந்திருக்கும் பின்வரும் பாடல் விளங்குகிறது. Polyphonic இசையின் மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகவும், அதே வேளையில் கோடையின் வரவைக்கொண்டாடும் விவசாய மக்களின் பாடலாகவும் கிடைக்கும்  இப்பாடல், மேற்கத்திய இசையின் முதல் masterpiece எனலாம்.

 

4 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s